Monthly Archives

September 2002

Lorenzo Operatie

- Lorenzo

De operatie staat gepland voor 18e september en word een zogenaamde spoed operatie. Dit betekent dat hij vanaf ‘s morgens acht uur opgeroepen kan worden voor zijn operatie.De hele dag wachten we op een telefoontje en elke keer als we bij hem komen word het moeilijker om weer afscheid te nemen.. Hij word om half vier opgehaald die dag.. vlak voordat ik nog even naar hem wil kijken voor de zoveelste keer.. Wat zie ik er tegenop en zodra we het telefoontje krijgen begin ik van alle spanningen te huilen.

Dit blijf ik doen totdat we om kwart voor negen ‘s avonds het telefoontje krijgen dat hij weer op zaal is na een tijdje op de IC gelegen te hebben vanwege zijn ademhaling,. We mogen rond negen uur naar hem toe word ons verteld maar we moeten even het telefoontje afwachten dat de artsen klaar zijn. Als we om 21.15 uur nog geen telefoon hebben gehad hou ik het niet meer en zeg tegen Martijn dat hij me in de rolstoel moet helpen want ik ga er nu heen. Bij Lorenzo aangekomen zien we drie artsen om zijn bed heen en tijdens een gesprek horen we dat ze zijn ademhaling niet goed konden krijgen en dat hij daarom extra zuurstof heeft.

Ik schrik hiervan maar word snel gerust gesteld. We knuffelen hem heel eventjes door de raampjes van de couveuse en zachtjes rollen de tranen over mijn wangen.. Hij is nog zo klein en nu al zoveel meegemaakt.. Het wachten is nu op het moment dat zijn bolletje gaat groeien.. stiekem hopen we dat niet gebeurd.. maar weten diep van binnen dat het een kwestie van dagen is.
Martijn slaapt al die tijd in een hotel wat bij het ziekenhuis hoort. Om er te slapen is het prima maar daarnaast heb je geen televisie of ander comfort. Het wachten is nu op een plekje in het Ronald Mc Donald Huis. We beginnen Chanelle en Alyssa steeds meer te missen en willen hun natuurlijk ook graag hun broertje laten zien.

Martijn besluit om op 19 september een ander hotel te boeken in de buurt en rijd naar huis om Chanelle en Alyssa op te halen. Als Martijn weg is naar huis krijg ik ineens last van de kraamtranen en ondanks de lieve zusters blijf ik maar huilen.. Ik wil naar huis of in elk geval uit het ziekenhuis. Gelukkig komt mijn moeder diezelfde dag langs en dat brengt me een beetje afleiding. Ik vind het vreselijk om zo ver van huis te zijn, geen kraamperiode of trots te pronken met Lorenzo. Tegen de tijd dat mijn moeder naar huis gaat komt Martijn met Chanelle en Alyssa het ziekenhuis binnen. Zodra Chanelle en Alyssa bij ons zijn gaan we met ze naar Lorenzo. Daar zien ze hun broertje voor het eerst. Het zijn net twee poppenmoedertjes. Ze willen hem steeds een kusje geven. Ik besluit ter plekke, dat ik diezelfde nacht met Martijn en de kinderen mee ga naar het hotel. Even weg uit het ziekenhuis. Diezelfde avond krijg ik in beide borsten een borstontsteking en lig te rillen in bed van de hoge koorts.Twee dagen na de operatie van Lorenzo kunnen we terecht in het Ronald Mc Donald Huis. Wat een uitkomst. Eindelijk .. Na een week weer “allemaal” samen een beetje normaal leven.

Het wachten is nog steeds op het groeien van het hoofdje van Lorenzo. Dit gebeurd echter niet.. en na een week of drie word er heel langzaam gesproken over mee naar huis. Zou hij dan toch bij die 5 procent horen van kinderen die geen drain hoeven?? We durven het niet te hopen en eigenlijk ook maar goed ook want na exact drie weken besluit de neurochirurg om toch een drain te plaatsen. Niet vanwege een verhoogde druk in zijn hoofdje maar omdat hij last heeft van ademhalingsdalingen.. Hij vergeet af en toe te ademen waar hij dan weer zuurstof voor krijgt. Dit komt blijkt achteraf door de Arnold Chiari.

Nadat zijn drain word gezet lijkt het hartstikke goed te gaan en ik besluit samen met Martijn en de meiden eventjes naar huis te gaan. We blijven dan tevens een nachtje slapen thuis om de volgende morgen weer naar Nijmegen te gaan. Als we in het ziekenhuis komen blijkt dat Lorenzo een hele erge ademhalingsstilstand te hebben gehad en daar zijn de artsen heel erg van geschrokken ( en wij niet minder.. ik neem me voor dat ik niet eerder meer naar huis ga met Lorenzo achterop de achterbank in de maxi cosi.)

Er worden allemaal onderzoeken gepland. van MRI scans tot CT scans en zelfs hartfilmpjes, longfoto’s en hersenfilmpjes worden er gemaakt. Om maar te kijken waar die ademhalingsproblemen vandaan komen. We horen tijdens een gesprek met de neurologe en de afdelingsarts dat Lorenzo een Arnold Chiari Malformatie heeft (type 2) dit is een misvorming van de kleine hersenen die hierdoor op de hersenstam gaan drukken.. Dit kan onder andere ademhalings en slik problemen geven. Er word gesproken over een operatie hiervan maar dit brengt heel veel risico’s met zich mee. We zitten stilletjes alles op ons in te laten werken en beseffen dat er een kans is dat we hem alsnog kwijt raken. In het Ronald Mc Donald huis klap ik eventjes helemaal in.. Hij is amper 5 weken oud en alweer een operatie.. Even zie ik het helemaal niet meer zitten.. maar neem me razend snel voor dat ik niet opgeef.. Lorenzo heeft bewezen dat hij een vechtertje is.. dus dan krijgt hij daar een pitbull mamma bij.

Tijdens een allerlaatste onderzoekje voor de zware beslissing van wel of niet opereren word er met een sensor gekeken of er terugstroming is van maagzuur vanuit de maag is het ineens bingo. Hij blijkt een behoorlijke terugstroming te hebben en reageert supersnel op de medicijnen die hij krijgt hiervoor. Sterker nog.. Amper een week nadat er werd gesproken over een zware hersenoperatie mag hij mee naar huis. Op een moment dat we het nooit hadden verwacht.. Dolgelukkig pak ik vliegensvlug alle kleren en spullen bij elkaar en op 28 oktober.. ruim 6,5 week na zijn geboorte gaan we naar huis !!! Eindelijk thuis met zijn vijfjes !!!!

Geboorte Lorenzo

- Lorenzo

15 September brengen we Chanelle en Alyssa naar de oppas. Zij zullen de eerste week na de geboorte van ons kereltje oppassen op de meiden. ( Bedankt Michael en Mariska.. We zijn jullie zeer ontzettend dankbaar !!) Daarna vertrekken we in alle rust naar Nijmegen waar we de nacht doorbrengen in het Radboudhotel. De hele nacht doe ik geen oog dicht van alle spanningen en wat gerommel/steken in mijn buik. Om 7 uur de volgende morgen bellen we de afdeling verloskunde of er plaats is voor de inleiding. We kunnen gelijk komen..

Op de Verloskamers aangekomen word ik aan de monitor gelegd en daaruit blijkt dat ik al weeën heb om de vijf minuten.. schiet lekker op dacht ik nog.. Niet dus want als ik getoucheerd word heb ik maar 1 cm ontsluiting.. Als het niet lukt om mijn vliezen te breken besluit de gynaecologe om om half tien een gel in te brengen.. En dan gaat het hard. Ik kan de weeën haast niet opvangen.. Om half twaalf heb ik pas 5 cm ontsluiting en dan stoppen de ween. Ik wil even gaan plassen wanneer plots mijn vliezen breken. Ik mag toch gaan plassen en als ik klaar ben moet ik weer op de keiharde verlostafel gaan liggen.

De weeën zetten nog steeds niet goed door en in de tussentijd val ik steeds in slaap. Totdat ik om 1 uur ineens enorme persdrang krijg. Ik roep dat er echt iemand moet komen want ik houd het niet lang meer zo. Ik mag nog niet mee persen.. en aangezien de persdrang weer wegzakt val ik weer in slaap. Om half twee krijg ik weer een enorme perswee en dan blijkt de hartslag van de baby ineens weg te zakken naar de 60. Ik mag langzaam gaan meepersen en dit gaat hartstikke goed. Op het moment dat ik echt kracht wil gaan zetten om te persen schiet steeds mijn been uit de linkerbeugel. Dit brengt me in paniek en hierdoor kan ik me niet goed concentreren. Als het hoofdje eruit is en een schoudertje blijkt de baby muurvast te zitten. Ik schreeuw het uit van de pijn terwijl de baby er letterlijk uitgetrokken word. Ik scheur helaas weer enorm in. Een scheur van voor naar achter. We wisten al dat het een jongetje zou worden en we hebben hem de namen Lorenzo Stefano Martijn gegeven. (vernoemd naar zijn opa en pappa).

Zodra Lorenzo eruit is word hij naast ons onderzocht op de onderzoekstafel door een aantal artsen. Hij geeft een harde kreet en beweegt zijn beentjes !!!! Dit was meer als ik ooit had durven dromen en ik begin te huilen. Al snel krijg ik Lorenzo op mijn borst en ik kan hem bewonderen. Wat is hij mooi.. Donkere zwarte haartjes en oogjes.. net als zijn zusjes na hun geboorte. Ik hoor dat hij ruim 3560 gram is en ongeveer 50 cm lang.. Wat een stevig mannetje.
Op het moment dat mijn placenta geboren word heeft Martijn net Lorenzo vast. De gynaecologe drukt op mijn buik en tegelijkertijd met de placenta komt er een enorme golf bloed mee. Ik krijg gelijk een injectie in mijn been tegen het bloeden en gelukkig hoef ik nog net geen infuus met extra bloed. Tja.. die scheur moest ook gehecht worden en terwijl Lorenzo meegaat naar de afdeling voor de vervolg onderzoeken wordt ik gehecht door een tweede gynaecoloog die erbij geroepen is. Er wordt geaarzeld of ik onder narcose gehecht moet worden maar de gynaecoloog wil het toch zo gaan proberen. Nou dat heeft hij geweten. Ik ga niet bepaald netjes tekeer.. Wat deed me dat zeer. Gelukkig is hij redelijk snel klaar. Dan moet ik eerst wat eten en drinken omdat ik zoveel bloed verloren heb. Daarna word ik naar de kraamafdeling gebracht waar ik een kamer alleen krijg toegewezen.

Gelukkig word ik kort daarop met bed en al naar beneden gereden en kan ik eventjes naar Lorenzo kijken.. Die lekker op zijn buikje in de couveuse ligt te slapen. Wat is hij mooi….. Maar er schieten ook allerlei vragen door mijn hoofd. Is zijn rug te sluiten? Hoe groot is de schade aan zijn hersentjes? Hoe zal zijn toekomst eruit zien…
We horen dat dezelfde avond nog een Neuroloog en de afdelingsarts komen praten over Lorenzo. Ik ben angstig voor het gesprek maar weet dat we er niet onderuit kunnen. De neuroloog en de afdelingsarts van Lorenzo komen rond een uur of zeven en zij vertellen ons dat Lorenzo zo snel mogelijk geopereerd gaat worden. ( Van binnen begin ik te juichen en kan een lach niet onderdrukken.. YES .. hij haalt het !! schiet er door me heen. ) De prognoses zijn goed en naast dat hij zijn beentjes beweegt heeft hij ook gevoel in zijn teentjes en een voetreflex.. Tijdens de operatie zullen ze alleen zijn rug sluiten en daarna is het wachten of zijn bolletje gaat groeien vanwege een waterhoofdje. Er moet bij het sluiten van de rug ook een plastisch chirurg aan te pas komen omdat zijn defect behoorlijk groot is ( vijf wervels L 5 / S4 ) ter hoogte van zijn stuitje maar ongeveer vergelijkbaar met Chanelle.