Monthly Archives

November 2002

Chanelle en Lorenzo liggen beiden in het ziekenhuis

- Chanelle, Lorenzo

Vrijdag morgen vroeg worden we gebeld door het ziekenhuis in Zwolle dat er eindelijk een plekje is voor Chanelle. De dinsdag erop word ze geopereerd aan haar blaas en nieren. We hopen dat Lorenzo dan zo ver is opgeknapt dat hij mee naar huis kan. We besluiten om zondagmorgen vroeg naar huis te gaan om Alyssa en Chanelle op te halen bij de oppas. Ik ga, zodra ik de spulletjes en wat extra kleren van Alyssa en mij heb ingepakt ( want stel dat…) gelijk weer naar Nijmegen met Alyssa.. Met pijn in mijn hart laat ik Chanelle en Martijn achter en vertrek samen met Alyssa naar Nijmegen wetende dat er een kans inzit dat ik niet bij Chanelle kan zijn wanneer zij geopereerd gaat worden.. Ineens voelt het alsof ik moet kiezen tussen mijn eigen kinderen.. en dit doet zeer.. zo ontzettend zeer..

Maandag .. de dag voor de operatie van Chanelle krijg ik een gesprek met een neurochirurg die mijn nogal plomp meedeelt dat Lorenzo slikproblemen heeft en daardoor niet mee mag naar huis. Ik ga hier nogal fel tegenin omdat ik niet gemerkt heb dat hij slikproblemen heeft en hierover ook niets in zijn status kan vinden. ( jaja die pittbull mamma) Toch wil de neurochirurg hem twee dagen langer houden en vertrekt …. Mij met een rotgevoel maar vooral woedend achterlatend. Later als ik op mijn “hotel”kamertje zit zit het me nog steeds niet lekker.. Ik krijg een gevoel alsof ik aan het lijntje word gehouden en besluit toch terug te gaan naar de afdeling. Ik leg een slapende Alyssa in de buggy en loop om half elf s’s avonds terug naar de afdeling. Daar vertel ik de verpleegkundige die zorgt voor Lorenzo mijn twijfels en ook vertel ik erbij dat ik dinsdag zeker een gesprek wil hebben met de arts.
Dinsdagmorgen ben ik de hele morgen met mijn gedachten bij Martijn en Chanelle. Ik wacht met smart op het verlossende telefoontje en als Martijn mij belt dat alles goed is gegaan heb ik zo’n schuldgevoel als ik Chanelle op de achtergrond zachtjes hoor jammeren om mamma…Mijn hart breekt letterlijk op dat moment.. en ik neem me voor om geen minuut langer in Nijmegen te blijven dan nodig is. Ik kleed Alyssa aan en sjees als een speer de lange gangen door naar Lorenzo.. waar ik bijna de hele dag voor nop zit te wachten op een arts. Om doodleuk om half zes te horen te krijgen dat de arts morgen een gesprek met mij gepland heeft..
Woensdag morgen wil ik duidelijkheid en pak alvast al de spullen in van Alyssa en mij. Ik wil die dag Lorenzo mee nemen naar huis..en anders laten overplaatsen naar Zwolle. Geen dag langer wil ik in Nijmegen blijven. Ik wil nu mijn gezinnetje bij elkaar hebben. Na ruim 7.5 week is dat gewoon voor mij niet meer te doen. ( ik ben ondertussen ruim 20 kilo afgevallen en dit gaat gestaag door..) Ik ga vroeg naar Lorenzo en daar hoor ik dat ik na een gesprek met de artsen Lorenzo mee mag nemen naar huis.. Na een kort maar krachtig gesprekje (lees 5 minuten) waarin de arts tussendoor telefoon krijgt en met spoed even ergens heen moet. pak ik de spulletjes in van Lorenzo.. Na een half uur gewacht te hebben komt de arts binnen met een nieuwe patiënt en geeft een rondleiding. Totdat ze mijn giftige opmerking naar haar oren krijgt.. “Ik neem dat wij uitgesproken zijn en dan ga ik nu met mijn zoon en dochter naar mijn oudste kind zoals jullie weten ook nog in het ziekenhuis ligt.. Tot ziens !!! De arts weet niet waar ze kijken moet en stamelt euh ja euh.. tot ziens.. Ik leg Lorenzo voorzichtig in de maxi-cosi en met Alyssa op de arm weet ik niet hoe snel ik naar buiten moet komen. Woest ben ik..
Op het moment dat ik buiten sta word ik gebeld door mijn zwager dat we diezelfde morgen een nichtje hebben gekregen Het meisje is gelukkig kerngezond alleen 5.5 week te vroeg. Als ik in de auto zit breek ik en begin hartscheurend te huilen. Alle spanningen van de afgelopen dagen komen eruit.. Er stopt zelfs een man bij de auto om te vragen of het allemaal goed gaat met me. Ik veeg mijn tranen af.. druk Alyssa een dikke kus op haar kruin en stap de auto uit om Lorenzo uit zijn maxi cosi te pakken en eventjes te knuffelen.
Na anderhalf uur rijden zijn we eindelijk compleet als ik Chanelle zachtjes een hele dikke knuffel geef en Lorenzo daarna zachtjes bij haar in haar ziekenhuisbed leg. Eindelijk weer samen.. Dan zie ik alle slangetjes en infuusjes.. En ik schrik.. en voel me plots zo schuldig. Ik heb letterlijk moeten kiezen tussen mijn kinderen en ook al was er geen andere keuze, dit gebeurt me nooit meer.. Dan zoeken de ziekenhuizen onderling maar een oplossing maar vanaf nu haalt niets ons gezinnetje nog uitelkaar. Alyssa klimt heel voorzichtig bij Chanelle op bed en vraagt .. Nelle auw.. Ach meisje.. en geeft haar zus een hele lieve knuffel.. Ik kijk op dat moment met tranen in mijn ogen naar mijn drie kleine kanjers.. stuk voor stuk o zo bijzonder..
Â

Weer naar huis.

- Chanelle, Lorenzo

Op het moment dat ik buiten sta word ik gebeld door mijn zwager dat we diezelfde morgen een nichtje hebben gekregen Het meisje is gelukkig kerngezond alleen 5.5 week te vroeg. Als ik in de auto zit breek ik en begin hartscheurend te huilen. Alle spanningen van de afgelopen dagen komen eruit.. Er stopt zelfs een man bij de auto om te vragen of het allemaal goed gaat met me. Ik veeg mijn tranen af.. druk Alyssa een dikke kus op haar kruin en stap de auto uit om Lorenzo uit zijn maxi cosi te pakken en eventjes te knuffelen.
Na anderhalf uur rijden zijn we eindelijk compleet als ik Chanelle zachtjes een hele dikke knuffel geef en Lorenzo daarna zachtjes bij haar in haar ziekenhuisbed leg. Eindelijk weer samen.. Dan zie ik alle slangetjes en infuusjes.. En ik schrik.. en voel me plots zo schuldig. Ik heb letterlijk moeten kiezen tussen mijn kinderen en ook al was er geen andere keuze, dit gebeurt me nooit meer.. Dan zoeken de ziekenhuizen onderling maar een oplossing maar vanaf nu haalt niets ons gezinnetje nog uitelkaar. Alyssa klimt heel voorzichtig bij Chanelle op bed en vraagt .. Nelle auw.. Ach meisje.. en geeft haar zus een hele lieve knuffel.. Ik kijk op dat moment met tranen in mijn ogen naar mijn drie kleine kanjers.. stuk voor stuk o zo bijzonder..

Blaas/nier operatie.

- Chanelle

Chanelle krijgt haar blaas/nier operatie. Deze operatie blijkt zwaarder als verwacht en ze moet ruim 8 dagen in het ziekenhuis blijven. Ze heeft een wond van been tot been maar gelukkig is de operatie naar volle tevredenheid gegaan. Helaas werd wel mijn angst bevestigd.. Vlak voor de operatie van Chanelle word Lorenzo met spoed geopereerd in Nijmegen en liggen ze inderdaad allebei in een ander ziekenhuis..

Lorenzo draindisfucntie

- Lorenzo

Twee dagen nadat Lorenzo thuis is begint hij heel gierend te ademen. Hij lijkt haast geen adem te kunnen krijgen maar we maken ons niet al te veel zorgen omdat hij niet de symptomen vertoont bij een drainprobleem. Als Martijn een paar dagen later met Lorenzo terug moet voor een controle echo van zijn hoofdje word de ademhaling in eerste instantie afgedaan als een verkoudheidje. Toch willen ze voor de zekerheid een extra CT scan maken van zijn hoofdje en daarvoor moet hij de donderdag erop weer terugkomen. We besluiten Chanelle en Alyssa die dag ook gezellig mee te nemen en melden ons keurig op de BOBafdeling. Als de CT scan achter de rug is is het wachten op de neurologe.. Dit duurt letterlijk enkele uren en we mopperen een beetje dat we toch wel graag weer richting huis willen. Om half zes komt ineens de neurochirurg binnen met de mededeling dat zijn drain verstopt zit en dat hij nog die zelfde avond met spoed geopereerd moet worden. En daar stonden we dan.. totaal verbaasd en sprakeloos.. maar vooral heel boos op ons zelf omdat we de symptomen niet zagen. Die er achteraf ook niet waren.. maar dat beseften we op dat moment niet.. Ik begin enorm te huilen en wil Lorenzo niet achterlaten om spullen te gaan halen voor weer een dikke week in Nijmegen. Ik besluit om toch maar mee te gaan naar huis en als we in de auto zitten en amper Nijmegen uit zijn krijgen we plots een telefoontje dat Lorenzo op dat moment geopereerd wordt.. Ik huil de hele weg naar huis …

Gelukkig kunnen we Chanelle en Alyssa tijdelijk onderbrengen bij vrienden (Michael en Mariska.. wederom ontzettend bedankt !!!!!) en we gaan direct weer terug nadat we de spullen hebben gepakt. Vlak voordat we het ziekenhuis binnenlopen horen we dat Lorenzo weer terug is op zaal. De operatie ging heel voorspoedig. Hij heeft heel even op de intensive care gelegen vanwege zijn ademhaling maar mocht al snel weer naar de afdeling. Als ik aan zijn wiegje sta begin ik enorm te huilen.. alle spanning van de afgelopen uren komt eruit en ik laat gewoon mijn tranen gaan.. Het geeft me de kracht om alles weer even wat luchtiger te kunnen zien.

pitbull mamma.

- Lorenzo

Woensdag morgen wil ik duidelijkheid en pak alvast al de spullen in van Alyssa en mij. Ik wil die dag Lorenzo mee nemen naar huis..en anders laten overplaatsen naar Zwolle. Geen dag langer wil ik in Nijmegen blijven. Ik wil nu mijn gezinnetje bij elkaar hebben. Na ruim 7.5 week is dat gewoon voor mij niet meer te doen. ( ik ben ondertussen ruim 20 kilo afgevallen en dit gaat gestaag door..) Ik ga vroeg naar Lorenzo en daar hoor ik dat ik na een gesprek met de artsen Lorenzo mee mag nemen naar huis.. Na een kort maar krachtig gesprekje (lees 5 minuten) waarin de arts tussendoor telefoon krijgt en met spoed even ergens heen moet. pak ik de spulletjes in van Lorenzo.. Na een half uur gewacht te hebben komt de arts binnen met een nieuwe patiënt en geeft een rondleiding. Totdat ze mijn giftige opmerking naar haar oren krijgt.. “Ik neem dat wij uitgesproken zijn en dan ga ik nu met mijn zoon en dochter naar mijn oudste kind zoals jullie weten ook nog in het ziekenhuis ligt.. Tot ziens !!! De arts weet niet waar ze kijken moet en stamelt euh ja euh.. tot ziens.. Ik leg Lorenzo voorzichtig in de maxi-cosi en met Alyssa op de arm weet ik niet hoe snel ik naar buiten moet komen. Woest ben ik..

Lorenzo is thuis !!

- Lorenzo

Thuis aangekomen blijken mijn zusje en vader het hele huis te hebben versierd met slingers en staat er taart op tafel. Wat een thuiskomst..!!! We zijn er compleet door verrast . Chanelle en Alyssa vinden het heerlijk om weer thuis te zijn en kunnen geen genoeg krijgen van hun broertje.
We genieten met volle teugen van het kleine ventje.. en langzaam glijd de periode Nijmegen zoals we dat noemen uit onze gedachten. De slapeloze nachten vinden we eigenlijk niet zo erg, we maken ruzie wie zijn luiertje mag verschonen en we kunnen uren naar hem kijken als hij lekker tevreden ligt te slapen in de box of kinderwagen. Het eerste rondje naar buiten met Lorenzo in de kinderwagen is een feest. Wat hebben we hier naar verlangd. Geen artsen om ons heen maar gewoon lekker kunnen doen en laten wat we willen.. Heerlijk..