Monthly Archives

March 2007

Spina bifida: wat is de levensverwachting voor de ouders?

- Blog

Onlangs werd deze link verzonden over de SpinaBifidaKids mailinglijst.

Ik heb het eens aandachtig doorgelezen en moet zeggen dat ik het er in de grote lijnen wel mee eens ben maar helaas lees ik nergens terug dat ouders er op een bepaalde manier in mee groeien qua handicap van de kinderen.

Als iemand tegen mij tien jaar geleden had gezegd dat ik anno nu 4 kinderen zou hebben waarvan twee gehandicapt zouden zijn had ik ze denk ik voor gek verklaard. Ik was altijd iemand die riep dat ik “gehandicapt kindje” op de wereld zou zetten omdat ik het niet aan zou kunnen.

Na de geboorte van Chanelle was het liefde op het eerste gezicht. En natuurlijk bij Lorenzo en de andere twee meiden ook.  Het catten, darmspoelen en ziekenhuis bezoekjes horen nu gewoon eenmaal bij ons gezinnetje.  Toegegeven, het is niet altijd makkelijk maar het hoort gewoon bij ons. Ik kan me nog goed herrineren dat Alyssa net geboren was en ‘s nachts een schone luier moest hebben. Ik stond letterlijk met de catheter in de aanslag tot ik me bedacht dat het bij haar helemaal niet nodig was. Zo zit het er bij ons ingebakken. Vooral in het begin na de geboorte van Alyssa en later ook bij Priscilla had ik steeds na het luiertje verschonen het gevoel ik dat ik iets vergat.

Of het me sterker gemaakt heeft als persoon. Ik weet het niet.. Ik denk eerder dat ik dankzij mijn Hollandse nuchterheid alles onderhand wel een plaatsje heb kunnen geven. Bij de pakken neerzitten heeft geen zin. Het lost niets op en je schiet er niets mee op. Ik geniet elke dag van mijn kinderen en ben blij dat we ondanks hun handicaps een zo normaal mogelijk gezinnetje kunnen zijn.

Liefs Mandy