Monthly Archives

December 2013

Portret Foto Shoot.

- Alyssa, Chanelle, Lorenzo, Priscilla

Zaterdag was Theater de Spiegel  het decor van de grootste chanelle1portretfoto-shoot van de wereld. Overdag stonden de deuren van het theater open voor iedereen die het was gegund om een mooie ingelijste herinnering cadeau te krijgen.

Met de vraag: Wie gun jij een portret? probeerde de organisatie van Help Portrait Zwollenaren aan te sporen om zich heen te kijken en iemand aan te melden voor een gratis portretfoto. “Iedereen kent wel iemand die het verdient om eens in het zonnetje te worden gezet” zegt mede organisator Arnold Fransen. “Of het nu gaat om een buurman die altijd klaarstaat voor ouderen in de buurt, een ernstig zieke vriend of een familielid die het even wat minder heeft, Help Portrait wordt voor mensen met een dergelijk verhaal georganiseerd”

Ook  wij kregen totaal onverwacht een uitnodiging  via Astrid die wij hebben leren kennen via Twitter.  Wij mochten met heel ons gezin op de foto. Wat een geweldige dag. Een prachtige gezins foto gemaakt door een professionele fotograaf stond al heel erg lang op onze wishlist.

Ik kon amper staan en hobbelde rond. Zwaar onder de medicatie maar ik was erbij. De kinderen hebben genoten. Vooral Priscilla bleek goed in koekjes snoepen en Chanelle leek na de visiagie wel 16.  Kortom, de kinderen hebben er echt van genoten.

Het was van begin tot eind zeer goed verzorgd. We werden behoorlijk in de watten gelegd. Naast de visagie, het fotomoment, een kopje koffie of thee en een goodiebag.  gezamelijkOok werd de dag  nog opgeluisterd door live muziek van The Alluring Ajettes. Dit is een tien leden tellende band die bekende klanken uit de jaren 40-50 weer op eigentijdse wijze nieuw leven in blazen.

Help Portrait wordt georganiseerd door de stichting Groeten uit Zwolle (bekend van het boek voor de Koning). Help Portrait Zwolle 2013  kan niet bestaan zonder haar sponsoren: Douglas, IQkunst, Bwefar, Veldhuis Media, Librije Hotel, Koperen Kees, De Spiegel theater, Epson, De Kleine reclame, de Stentor, BPV belasting adviseurs, PBN music & events.

Bron: Weblog Zwolle

Mamma uit de running.

- Blog

1461730_563518160395847_115859081_nZaterdag 24 november ging ik met mijn beste vriendinnetje E. en onze partners naar een gezellige Hollandse Avond bij ons in de buurt. Geweldig om Frans Duijts, Jannes en Jeroen van de boom een keer in het echt te zien op treden. Vanwege ons gezin komt het niet vaak voor dat we er zo eventjes tussen uit kunnen. Halverwege de avond verging ik plots van de pijn. Overeind staan lukte niet meer. Ik had ontzettend veel pijn die steeds mijn rechterbeen in trok en hipte op een gegeven moment van het ene naar het andere been.  Omdat het echt niet meer ging ben ik na twee uur al naar  huis gegaan.

De dag erop ging het niet veel beter. Wat had ik een pijn.  Wel gewoon gewerkt de week erop maar eigenlijk ging het niet. Ik heb gelukkig zittend werk maar toch  dinsdag gelijk een afspraak bij de huisarts die een hernia vermoedde en me neproxen en paracetamol voorschreef. Het hielp helaas niet tegen de pijn. Ik strompelde de rest van de week letterlijk rond. De binnenkant van mijn bovenbeen was gevoelloos. Mijn rechterbeen voelde doof en ik had het gevoel of ik steeds door mijn rechterbeen heen zakte..De huisarts wilde me hoe dan ook vrijdag terug zien.  Daarnaast maakte ze een spoed afspraak bij de neuroloog.

Vrijdags strompelde ik letterlijk de praktijk binnen waarop de huisarts concludeerde dat dit echt niet meer kon.  Daarbij kon ik pas de 19e december bij de neuroloog terecht.  De huisarts vond dit echt niet kunnen en heeft gebeld dat ik eerder terecht moest omdat dit een onhoudbare situatie was. Hoe ze het gedaan heeft weet ik niet maar de maandag erop kon ik gelijk al bij de neuroloog in het ziekenhuis terecht. (wat hebben we toch een super huisarts om dat zo snel te kunnen regelen).

De neuroloog  was eerst gehaast en leek me niet serieus te nemen. 1482805_563618403719156_896396900_nTot hij de neurologische testen deed en ik het uitbrulde van de pijn.  Daarnaast bleek ik geen reflexen te hebben in mijn rechterbeen. Hij wilde weten wat de pijn veroorzaakt. Volgens de neuroloog was het hoogstwaarschijnlijk ook een hernia. Vanwege de pijn klachten wilde hij me gelijk opnemen,  ik wilde het eerst zelf aan de kinderen vertellen waarop we besloten me een dag later op te nemen.

De dag van de opname kreeg ik gelijk een MRI. Omdat ik bij opname al gelijk morfine kreeg ging ik stoned de MRI in.  Dat doen we wel even dacht ik.  Ik werd in een rolstoel naar de röntgen gebracht (stoer zeggend dat ik dat wel kon lopen maar zo blij dat ik gebracht ben. Ik was echt zo stoned als een kanarie).   Ik ben wel tot de conclusie gekomen dat een MRI toch wel erg pittig is.  Een dikke 35 minuten op de plank gelegen  waarbij ik het de laatste 20 minuten huilde van de pijn.

Ik werd in mijn rolstoel weer terug gebracht naar mijn afdeling waar ik op bed gelijk in slaap viel.  Op dat moment slikte ik ongeveer 12 tabletten om de pijn onder controle te krijgen. Helaas werkte dit niet.

Dezelfde middag kwam er een fysiotherapeut die me ook nog even flink onder handen nam.  Wat deed me dat zeer. Mijn linkerbeen wilde wel.. rechts bleef gewoon flink achter.

1  5 december kwam de zaalarts vertellen dat ik inderdaad een hernia links heb. Inderdaad een hernia links. Uitval en pijn zit vooral rechts. Een beetje ongewoon  Daarnaast kom ik onder behandeling van een speciaal pijn team omdat de morfine me vooral duf en stoned maakt maar niet werkt tegen de pijn.  Wel mis ik mijn gezinnetje..  O ja.. ik mocht sinterklaas ook nog een handje geven. Die man word ook nooit ouder..

Elke dag bleef ik pijn houden. Sterker nog. Het werd steeds erger. Lopen ging amper. Als ik even een frisse neus wilde halen was ik echt afhankelijk van een rolstoel.   Het pijn team besloot mijn medicatie te verhogen.  Op een gegeven moment slikte ik 20 pillen per dag (morfine,  lyrica, paracetamol, neproxen, diazepam en omaprazol ) en daarnaast kreeg ik als de pijn niet te houden was ook nog 6x per dag snelwerkende morfine smelt tabletten. Een totaal van 26 pillen. Per dag.    Ook bleek dat de diagnose hernia niet helemaal te kloppen. Na bestuderen van de MRI bleek dat de klachten niet veroorzaakt konden worden door de hernia aangezien er geen zenuwen klem zitten aan de linkerkant.  Ik kreeg toen het etiketje SI gewricht opgeplakt.. wat later door een andere arts weer tegen werd gesproken.  Tot op heden weet ik nog steeds niet wat ik precies mankeer.

1470092_562528983828098_157152080_n

Elke dag kwam Martijn met de kinderen in het ziekenhuis. Wat hebben ze het er moeilijk mee gehad dat mamma in het ziekenhuis lag. Heel wat tranen zijn er geweest bij het afscheid. Zowel van hun als van mij. Ik heb heel veel  chocolade, bloemen tekeningen en kaartjes gehad die trots boven mijn bed hingen. Het bezoek van lieve vrienden en vriendinnetjes die me er op moeilijke momenten er echt even doorheen hielpen. Me aan het lachen maakten.

Ik lag op een kamer van vier waarvan ik veruit de jongste was. De gemiddelde leeftijd van de andere 3 was 80+  en hoe lief ze ook waren.. veel aanspraak had ik niet.  Sterker nog.. ik was  de jongste op de afdeling.

Ik heb me wel vermaakt met het maken van vele tekeningen. Moeizaam zittend met potloden en papier heb ik heel wat uurtjes doorgebracht. Nooit geweten dat ik tekenen zo leuk vond. Wie weet begin ik ooit nog eens aan de schilderlessen die ik zo graag wil volgen maar waar het me nu aan tijd ontbreekt.

Woensdag 11 december ben ik thuis gekomen uit het zbeeriekenhuis. Ik ging lopend het ziekenhuis in maar heb nu voor de lange stukken een rolstoel nodig. Ik slik nog steeds 20 tot 26 pillen per dag om een beetje pijnloos de dag door te komen. Ik lig veel op bed omdat ik gewoon amper kan zitten/liggen/ staan/ lopen van de pijn. Van werken is helemaal nog geen sprake.

Twee dagen nadat ik uit het ziekenhuis was dacht ik heel stoer even alleen te gaan douchen. Dat douchen ging prima totdat ik een handdoek wilde pakken en ik finaal onderuit ging in de badkamer. Gevolg.. een hele dikke wang (jukbeen is erg pijnlijk en blijkt gebroken. Aan de breuk valt niets te doen en moet met rust genezen. Ik douche nu als een oud vrouwtje op een stoel.  Ik moet bekennen dat ik menige traan al heb gelaten.  Je eigen broek niet kunnen aantrekken, je niet goed zelfstandig kunnen afdrogen, niet goed de trap af kunnen en laat staan de kinderen verzorgen. Ik moet het allemaal maar over me heen laten komen maar wat heb ik het er moeilijk mee.

Word vervolgd.