Browsing Tag

Priscilla

Priscilla

- Priscilla

Hiernaast nog een leuke foto van Priscilla..

Die kan af en toe zo heerlijk dromerig kijken. Deze foto geeft precies aan wat ik bedoel. Cilla zoals we haar liefkozend noemen is alweer bijna 4 en mag over een maandje of drie naar de basisschool. Momenteel gaat ze al twee ochtendjes naar de peuterspeelzaal waar ze het ontzettend naar haar zin heeft. We kunnen echt merken dat ze de jongste in de rij is. Ze is zo heerlijk vlot met alles. Is ook wel eens prettig voor de verandering.

Ik moet er nog niet aan denken dat dan alle kinderen echt op school zitten. Ik vind het heerlijk om lekker met de kinderen te knutselen, tenten bouwen van de eettafel en te make-uppen. Wat zal ik het straks stil krijgen. Is dat nou wat ze bedoelen met het “lege nest syndroom”.

x. Mandy

Masgraaier ?

- Priscilla

Priscilla begint steeds beter te praten maar gooit er af en toe van die heerlijke nadenkertjes tussendoor.
Hieronder volgen er nog een paar :

Masgraaier : Grasmaaier.
Capustationnetje : kapuchon.
Suwesje = prinsesje.
mamma plast.. pappa piemelt..

Alyssa en Priscilla

- Alyssa, Priscilla

Deze twee dametjes zijn zo verzot op elkaar..
Priscilla gaat als een speer.. Met amper 6 maand kroop ze al door de kamer heen en met 8 maand gaat ze zelfstandig zitten. Sinds kort loopt ze nu aan de handen mee en haalt ze echt kattekwaad uit. Ze gaat net als Alyssa zo ontzettend snel qua ontwikkeling. Heerlijk om te zien dat alles bij haar zo ontzettend gemakkelijk gaat.

Hieronder zie je een foto van Alyssa en Priscilla.

Kleine Update

- Alyssa, Chanelle, Lorenzo, Priscilla

Een kleine update van mijn kant..

De website heeft een nieuwe look gekregen en ziet er weer heelijk herstachtig uit..

Momenteel zijn we druk bezig met een aangepaste woning.. Deze hebben we ruim drie jaar geleden aangevraagd maar tot voor kort was er geen aangepaste woning beschikbaar.

We hebben nu een woning toegewezen gekregen in de buurt van ons huidige huis. Alleen is het huis veel kleiner dan waar we nu wonen.. We zijn nu al ruim 6 maand druk bezig met overleg met de gemeente om te kijken wat er mogelijk is maar tot op heden loopt steeds alles spaak.

Chanelle heeft afgelopen jaar weer een tijd in het ziekenhuis gelegen met een nierbekken ontsteking. Daarnaast heeft ze botox injecties gehad in haar knieen en heupen om te zorgen dat haar spierspasme verminderd.

Ze loopt nu heel trots achter een rollator en alhoewel dit niet zo heel hard gaat stapt ze wel steeds voetje voor voetje vooruit… We zijn zo trots op haar. Chanelle gaat sinds de zomervakantie naar de Twijn. De mythylschool in Zwolle.. elke morgen staat de taxi voor om kwart over zeven.. ( oef.. dat was ook voor mij errug wennen) Ze vind het helemaal te gek.. Samen met haar vriendinnetje Maartje maakt ze lekker veel LoL en vind niets leukers om met Maartje te knuffelen..

Lorenzo heeft nog steeds een forse ontwikkelingachterstand. Daarnaast praat hij niet en kan hij niet veel meer dan alleen maar liggen. We zijn nu bezig met gehoor onderzoeken om te kijekn of het niet praten daarmee te maken heeft. Verder gaat Lorenzo sinds kort twee ochtendjes naar een therapeutisch peutergroepje in Zwolle.. Dit betekent dat hij dan met de taxi naar school gaat. Meestal komt ie nagenoeg slapend weer thuis.. maar hij vind het geweldig.

Alyssa blijft nog steeds een ondeugend meisje.. Nu Nelle hele dagen naar school toe gaat mist ze haar grote zus wel. Ze verveelt zich overdag regelmatig.. maar gelukkig zijn we allebei gek op puzzelen en dat doen we dus ook vaak saampjes.

Priscilla is nu een mini peutertje van bijna 10 maand wat heerlijk aan het rondkruipen is en ontdekt de hele wereld. We hebben haar al uit de afwasmachine moeten plukken en regelmatig moeten we nieuwe planten kopen omdat ze die toch wel errug leuk vind om kaal te plukken.. Afgelopen week zei ze voor het eerst mamma en nog diezelfde dag kwam daar pappa, opa, oma en toet bij..

Binnenkort meer !!

Mandy

Priscilla Lopen

- Priscilla

Priscilla loopt met 11 maand hele stukken mee aan de hand en staat ze los in de kamer maar echt helemaal loslopen doet ze nog niet.. Ik hoop dat ze haar eerste stapjes gaat zetten voor haar eerste verjaardag maar helaas.. dat pleziertje gunde ze me niet hihihi.. Drie dagen na haar eerste verjaardag zijn haar eerste echte losse stapjes een feit.. en sindsdien stapt ze permantig de kamer rond.

bevallingsverhaal priscilla

- Priscilla

Ik heb zojuist op de site het zwangerschapsverhaal en bevallingsverslag geplaatst van priscilla.. binnenkort komen daar ook nog de kraamperiode bij en de ontwikkeling tot nu toe..
Verder heb ik nieuwe foto’s geplaatst van Alyssa en Priscilla en ik zoek de mooiste uit van Chanelle en Lorenzo om hun fotoalbum aan te vullen..;-)

xx. M

Priscilla gaat staan

- Priscilla

Als Prisicilla bijna zes maand oud is begint ze zich een beetje op te trekken tot staan en kan ze als ze zeven maand is los aan de tafel staan.. Ze is echt zo klein dat ze net over de tafel heen kan kijken.. Je ziet dan twee handjes op de tafel en wat piekjes haar met daaronder twee hele grote blauwe ogen.. zodra ze doorheeft dat ze zich met 1 hand kan vasthouden en met de andere hand alles van tafel kan graaien is niets meer veilig.. Regelmatig moeten we dingen verplaatsen.

Met ruim 8 maand oud begint Priscilla dan eindelijk te kruipen en binnen een week trekt ze zich overal in de kamer aan op.. Geen plant in mijn vensterbank overleeft het langer dan een week en de kasten weet ze handig open te krijgen om vervolgens alles eruit te gooien en er zelf in te gaan zitten.

Priscilla ontwikkeling

- Priscilla

Als Priscilla 5 weken oud is begint ze al om haar as te draaien en met 12 weken rolt ze de hele box door.. Gekscherend zeg ik al dat ze nog sneller is qua ontwikkeling dan Alyssa maar dat moet ik later toch iets terugnemen.. In eerste instantie ontwikkelt ze zich heel snel.. Ze kan al heel snel goed zitten ( met 4 maand) en begint binnen een week met buikschuiven. En dat houd ze ontzettend lang vol. Ze wil gewoon niet gaan kruipen ondanks dat we haar regelmatig op haar knietjes zetten.

Priscilla

- Priscilla

Prisicilla blijft ondanks dat ze heel veel drinkt een heel klein kindje. Zelfs maatje 50 is haar anderhalve maand na haar geboorte nog veel te groot. Het consultatie bureau wil haar goed in de gaten houden maar mijn gevoel zegt dat alles goed is en ik maak me er dan ook echt helemaal geen zorgen om.. Pril -zoals ze al snel door Chanelle genoemd word- begint na een maandje of drie wat dikker te worden maar blijft een klein propje..

Kraamtijd Priscilla

- Priscilla

We waren helemaal vergeten hoe heerlijk het is om weer een pasgeboren babietje in huis te hebben. Mijn kraamperiode verloopt helemaal zonder zorgen. Vanwege de handicap van Chanelle en Lorenzo heb ik het heerlijke voorrecht op twee kraamhulpen.. Ze zijn werkelijk fantastisch.. Ik krijg ontbijt op bed, elke dag een schoon fris bed, mijn boterhammetjes worden gesmeerd.. en mijn huishouden.. dat loopt op rolletjes..

Ik lig een aantal dagen heerlijk als een echte prinses in bed te genieten van mijn pasgeboren kleine meidje.. Ik tel haar vingertjes, teentjes en blijf haar haartjes maar glad wrijven… Ik vind niets heerlijker om dat kleine warme lijfje dicht tegen mijn borst te voelen en geniet als ze al knorrend aan mijn borst aan het drinken is..
De meiden en Lorenzo vinden niets leuker dan hun zusje vast te houden en te knuffelen of om haar in bad te stoppen..
Ik geniet met volle teugen van mijn kraamtijd.. Diep in mijn hart weet ik gewoon dat Priscilla ons laatste kindje zal zijn en ik daarom dubbelop moet genieten van alles wat er om me heen gebeurt.

Als na 8 dagen de kraamhulpen echt voor de laatste keer naar huis gaan en de volgende dag niet meer terug komen moet ik echt een traantje laten.. De kraamperiode is nu echt officieel helemaal over en nu moet ik het allemaal weer zelf gaan doen.. We besluiten om even een uurtje de stad in te gaan . Voor de eerste keer echt naar buiten met zijn allen.. Martijn zet de kinderen in de auto, de kinderwagen, buggy van lorenzo en de rolstoel van Chanelle en als allerlaatste stap ik in de auto met Priscilla dicht tegen me aan.. In de stad kopen we voor alle kinderen in de speelgoed winkel een klein kadootje.. De meiden krijgen een nieuwe pop, Lorenzo uiteraard weer een eendje voor zijn als maar groeiende eenden verzameling en Priscilla krijgt een lief pooh knuffeltje.. In de stad trekken we veel bekijks.. het is ook een flink wagenpark wat we bij ons hebben aan kinderwagens, rolstoeltjes en buggy’s.
Na bij de bakker nog even lekkere broodjes gehaald te hebben gaan we weer op huis aan.. Ik ben echt gesloopt en kruip daarna lekker op de bank voor de borstvoeding.. Toch best wel zwaar met vier kinderen even de stad in. Jammer dat we de kraamhulpjes niet nog 8 wkn langer hadden ….

Geboorte Priscilla

- Priscilla

Op vijf januari 2004 zet ik Chanelle smorgens op de taxi naar school en daarna breng ik Alyssa naar de peuterspeelzaal. Gekscherend zeg ik dat de bevalling wel mag beginnen van mij.. Ik heb af en toe een flinke kramp maar verder voel ik me eigenlijk prima.. Ik stop Lorenzo even lekker in bad en begin wat op te ruimen. De pijn word iets erger en ik besluit mijn zusje te bellen omdat ik met deze pijn eigenlijk niet meer durf auto te rijden. Het voelen niet als weeën.. Eerder als darmkrampjes.. Mijn zusje komt en haalt Alyssa van school. We zitten eigenlijk een beetje te kletsen op de bank terwijl de pijn weer wegzakt.. Ik vind dat mijn zusje wel weer naar huis kan “want het is toch weer loos alarm.. Gek word ik ervan” Mijn zusje vertrekt om 12.00 uur weer richting huis.

Ik besluit even te gaan liggen en doezel iets in slaap. Rond 14.00 uur word ik weer wakker van de krampjes in mijn buik. Ik besluit het toch nog maar ff aan te kijken maar om half drie zijn ze er nog steeds.. Ik bel toch de verloskundige maar even die weer weigert om te komen.. Ik word een beetje (boel) nijdig en zeg dat ik alleen thuis ben en dat ik niet naar Zwolle kan omdat ik geen auto heb en ik niet van plan ben om naar haar toe te komen met weeen maar dat ik eerst zeker wil weten of het weer geen loos alarm is. Daarop besluit de verloskundige toch maar te komen. Net na binnenkomst van de verloskundige waggel ik gelijk met haar naar boven en na het toucheren blijk ik ruim 7 cm ontsluiting te hebben.. Oeps..dat had ik dus echt niet verwacht.

De verloskundige belt een ambulance en ik pak in de tussentijd mijn tas en bel Martijn. Hij moet rechtstreeks naar het ziekenhuis in Zwolle gaan want er is geen tijd meer om eerst naar huis te komen. Daarnaast moet hij direct zijn ouders bellen om even op te passen op Alyssa en Lorenzo. Ik bel al inpakkend mijn zusje en zij beloofd zo snel mogelijk terug te komen met de woorden.. ” en dit keer wel met baby terugkomen hoor” Gelukkig komt op dat moment totaal onverwachts mijn vader binnenstappen en vijf minuten erna komt er met gillende sirenes een ambulance voorrijden. “Is die voor mij” vraag ik .. Ik heb amper een wee, alleen wat krampjes en vind die hectiek wel grappig. Ik word op de brancard gehesen met de maxi cosi op mijn voeten.. Ik moet op mijn zij gaan liggen.. ( ik wilde liever zitten want dan kon ik uit het raampje kijken maar dit mocht helaas niet.. zelfs niet na herhaaldelijk vragen.. ) en met gillende sirenes gaan we met topsnelheid over de snelweg van Steenwijk naar Zwolle.

Ondertussen zucht ik eens een krampje weg en kan nog niet echt beseffen dat de bevalling is begonnen. Ik krijg kramp in mijn bekken van het liggen op de brancard en ben blij als we in Zwolle aankomen. Op de weg naar het ziekenhuis in Zwolle worden we nog even leuk op de foto “geflitst” aangezien we met hoge snelheid over een 50km weg sjeesen.

Martijn staat al op ons te wachten en ik word gelijk naar een verloskamer gebracht..Ondertussen heb ik nog de grootste lol.. Vind het allemaal nog steeds wel grappig al die drukte om mij.. Er word ongeveer 10 minuten lang een hartfilmpje gemaakt van de baby..maar ik voel nog steeds amper een wee.. Ik moet ondertussen wel heel nodig plassen en ben blij als ik van de verlostafel af mag om ff te plassen. Als ik terug kom staat er een verloskundige in de kamer.. Ik begin wat te vitten op Martijn en zeg tegen de verloskundige .. Ik voel me wat duizelig.. volgens mij heb ik volledige ontsluiting maar volgens haar is dit nog niet mogelijk omdat ik nog teveel lach en haast geen wee heb gehad volgens de ctg. Ik ga liggen om getoucheerd te worden en terwijl zij haar vingers in wil brengen krijg ik persdrang.. Ik pers heel rustig iets mee en zij voelt de haartjes van de baby.. Ze kijkt me vol verbazing aan en zegt.. pers maar rustig mee.. Ik pers bij de volgende wee rustig mee en voor ik het weet ligt er een baby op mijn buik.. Letterlijk geboren binnen twee persweeën.
We wisten al dat we een meisje zouden krijgen.. Priscilla Fabiënne. Ik lig haar heel verbaasd aan te kijken. Wat is ze mooi.. Wat is ze klein. Ze heeft net als haar zusjes en broer prachtige lange donkere haartjes en wimpers.

Ik mag haar gelijk aanleggen en ze begint al knorrend te zuigen aan mijn borst.. Ondertussen word er gekeken of ik ingescheurd ben omdat de bevalling zo snel ging.. maar er is geen scheurtje helemaal niets.. Priscilla word helemaal nagekeken en alles is goed.. Haar rug is helemaal gaaf..

We bellen rond dat ik bevallen ben van een prachtig meisje en ik hoor dat mijn moeder op dat moment aan het werk is ( in het zelfde ziekenhuis als waar ik net bevallen ben) .. Ik besluit de stoute schoenen aan te trekken en vraag het telefoonnummer van de afdeling waar mijn moeder werkt. Ik vraag als ik mijn moeder aan de telefoon krijg of ze zich even een minuutje of tien vrij kan maken. .. waarom vraagt ze.. Ik vertel haar dat ik op A5 lig en dat ik haar graag aan iemand wil voorstellen.. Binnen vijf minuten staat mijn moeder aan mijn bed en als ze Priscilla vast heeft kan ze alleen maar uitbrengen dat ze ontzettend veel op mij leek als baby.. Ze is apetrots.

Mijn moeder moet weer aan het werk en kort daarna komt de verloskundige nog even kijken.. Helaas blijf ik heel veel bloed verliezen en moet ik een injectie hebben om de baarmoeder te laten krimpen. ( au.. die voelde ik drie dagen later nog) en dan horen we dat we een nachtje moeten blijven.. Maar ik wil niet blijven.. ik wil alleen maar naar huis.. Er word overlegt en gelukkig mag ik naar huis. Ik moet wel eerst douchen en wat eten.. maar dan mogen we echt weg.. Terwijl Martijn de auto ophaalt leg ik heel voorzichtig priscilla in de maxi cosi en verbaas me er over dat ze zo ontzettend klein is.. ( maatje 50 is haar nog veel en veel te groot) Mijn moeder komt op dat moment weer binnengestapt en ze ziet kans om ons naar de auto te brengen en ons na een laatste blik in de maxi cosi uit te zwaaien..

We rijden heel voorzichtig richting huis en daar aangekomen is iedereen verbaasd dat ik alweer thuis ben. We showen vol trots priscilla en dan merk ik pas hoe moe ik ben.. Voorzichtig maken we Chanelle, Alyssa en Lorenzo wakker en laten hun hun zusje zien.. Ademloos kijken ze naar dit kleine wereldwondertje.. Als ik zo rondkijk naar mijn vier kinderen verschijnt er een enorme glimlach op mijn gezicht.. Ik kijk met dezelfde glimlach Martijn aan en hij kijkt me al lachend terug.. We weten het allebei.. Ons gezin is nu compleet.. Vier prachtige bijzondere kinderen.

Zwangerschap Priscilla

- Priscilla

Begin Maart kom ik erachter dat ik weer zwanger ben. De zwangerschapstest geeft een heel licht positief resultaat. Ik heb huilend naar de test gekeken omdat ik het gewoon niet kon geloven. Ons gezin voelt gewoon vol genoeg en ik weet niet of ik de zorg voor nog een kindje op me kan nemen.. Stel dat dit kindje ook een handicap heeft.. Het is net of het zo moet zijn want twee dagen later verlies ik ‘s avonds na heftige krampen en hele erge buikpijn behoorlijk veel bloed en een dikke bloedprop.. Een vroege miskraam. Ik was bijna 7 wkn zwanger. Ik voel me op dat moment zo schuldig. Hoe kon ik dit kindje gevoelsmatig niet willen hebben. Achteraf besef ik dat ik er toch wel heel blij mee was.. Martijn en ik besluiten dat een van ons zich toch echt moet laten steriliseren en we maken een afspraak bij de Uroloog aangezien de ingreep voor een man minder ingrijpend is dan voor een vrouw.

In de periode van Lorenzo’s Chiari operatie (mei 2004) heb ik weer het gevoel dat ik zwanger ben.. Mijn broeken passen plots niet meer en mijn buik begint net als bij de andere zwangerschappen echt mega te worden.. Daarnaast heb ik pijnlijke borsten en kan ik al huilen om een reclame spotje van toiletpapier.. Na een testje blijkt dat ik weer zwanger ben.. Ondanks alle voorzorgsmaatregelen die we genomen hebben. Martijn zou zich laten steriliseren omdat wij ons gezin groot genoeg vonden en mede omdat we al twee gehandicapte kinderen hebben, maar vanwege de wachtlijsten was hij nog niet aan de beurt. De miskraam zit mij nog vers in het geheugen maar aangezien ik al snel zo misselijk ben weet ik dat het wat dat betreft wel goed zit.. Aan de ene kant zijn we geschrokken maar blij dat we er nog een kadootje bij krijgen, maar aan de andere kant is de onzettende grote angst dat dit kindje niet gezond is. De angst is zo ontzettend groot dat ik het in eerste instantie aan niemand wil vertellen dat ik zwanger ben.. Eerst maar alle testen afwachten of alles goed is. Helaas groei ik zo ontzettend snel en al snel is er eigenlijk geen verbergen meer aan.. Toch proberen we het zo stil mogelijk te houden.. Mijn zusje ontdekt bij toeval het busje foliumzuur en weet het dan al gelijk.. Ze beloofd ons geheimhouding maar we vinden het wel prettig dat we het toch met iemand hebben kunnen delen.

De operatie van Lorenzo gaat ontzettend goed en kort daarna ga ik de medische molen weer in van echo’s en de gevreesde tripletest. Ik laat de test uitvoeren op dinsdag en kan de hele week aan niets anders denken. Elke keer als de telefoon gaat ben ik doodsbang dat het het ziekenhuis is met slecht nieuws. Op vrijdag avond word Martijn gek van mij en we besluiten om samen met de kinderen even te gaan winkelen in Meppel. Als we thuiskomen knippert het lampje van het antwoord apparaat.. Het ziekenhuis, of ik contact met hun wil opnemen naar aanleiding van de triple test. Ik ga volledig over de rooie omdat de geschiedenis van Lorenzo zich lijkt te herhalen. De hele nacht doe ik geen oog dicht en droom dat ik achter drie rolstoeltjes loop en nagekeken en gewezen word. Een droom die ik nooit meer zal vergeten.

Op zaterdag morgen heb ik toch de telefoon maar gepakt en ik bel de afdeling gynaecologie. Ik krijg een assistent aan de telefoon en voordat ik mijn verhaal kan doen begin ik enorm te huilen.. De arme man weet niet wat hij met me aanmoet en beloofd me terug te bellen zodra hij alle papieren bijelkaar gezocht heeft waarop de uitslagen staan van de tripletest. Binnen een kwartier hangt een andere gynaecoloog aan de telefoon.. Ik begin van angst weer te huilen omdat ik weet dat zij de uitgebreide echo’s doet bij gehandicapte kinderen. Ze verteld me dat het kindje helemaal gezond is.. ik moet het haar nog een keer laten herhalen voordat het tot me doordringt. Ik leg beduusd de telefoon neer en Martijn kijkt me vragend aan.. Ik spring bijna letterlijk om zijn nek en begin te huilen van blijdschap… Dit kindje is kerngezond volgens de tripletesten.. De kans dat het SB heeft is minimaal. We hangen de hele kamer vol met vlaggetjes, hangen de vlag buiten uit en eindelijk kunnen we vertellen dat we er weer een kindje bijkrijgen. De reacties zijn niet altijd even positief.. iedereen is wel blij voor ons maar toch reageren verruit de meesten best wel geschokt op het nieuws van onze nieuwe gezinsuitbreiding. Iets wat toch best een domper geeft op onze vreugde..

Ondanks ontzettende bekkenklachten en enorm veel vocht ( dankzij de prachtige maar snoeihete zomer van 2004) heb ik een grandioze zwangerschap. Ik geniet met volle teugen van de laatste keer zwanger zijn.. Want dat dit echt ons laatste kindje word staat vast. Als ik 30 wkn zwanger ben is de sterilisatie van Martijn een feit en hoeven we ons geen zorgen meer te maken dat er nog een vijfde kindje komt. Het is even schikken met alle kamers en er moet een andere auto komen maar verder zijn we helemaal klaar voor de komst van dit kindje. Stiekem hopen we op een jongetje omdat we dan echt verdeeld zijn qua “mannen” en “meiden” Maar als we bij de babyzaak snuffelen naar baby kleertjes zijn die baby jurkjes met bijpassende majootjes ook zo ontzettend schattig.. Eigenlijk zijn we met beide blij..
We krijgen ontzettend veel echo’s tijdens deze zwangerschap. We worden in het ziekenhuis begeleid door een fantastische gynaecologe .. Dr. Zeeman. Ze weet ons elke keer weer gerust te stellen tijdens de echo’s. Daarnaast loop ik voor de normale controles weer bij de verloskundige. Als ik rond de 34 wkn zwanger ben begint mijn bloeddruk iets te stijgen en voel ik me vaak duizelig. Ik word extra in de gaten gehouden. Ik blijk af en toe weeën te hebben rond de vijf minuten die maar niet door willen zetten.

Op oudejaarsdag krijg ik enorme buikpijn om de vijf minuten.. Weeën die ik echt weg moet puffen.. We besluiten de verloskundige te bellen aangezien mijn bevallingen heel snel gaan. De verloskundige zit op dat moment net in bad en zij zegt dat tegen de tijd dat ze bij ons is we ook in het ziekenhuis in Zwolle kunnen zijn. Ze weigert gewoon weg om te komen en we bellen daarop met het ziekenhuis in Zwolle. We kunnen gelijk komen.. Martijn sjeest met 160 km per uur over de snelweg richting Zwolle. Daar aangekomen zakken de weeën heel langzaam weg.. En worden we weer naar huis gestuurd.. Ik neem me voor dat als ik weer weeën heb ik de verloskundige dus maar niet meer bel.. ze wil toch niet komen.