Browsing Tag

Zwanger

Zwangerschap Priscilla

- Priscilla

Begin Maart kom ik erachter dat ik weer zwanger ben. De zwangerschapstest geeft een heel licht positief resultaat. Ik heb huilend naar de test gekeken omdat ik het gewoon niet kon geloven. Ons gezin voelt gewoon vol genoeg en ik weet niet of ik de zorg voor nog een kindje op me kan nemen.. Stel dat dit kindje ook een handicap heeft.. Het is net of het zo moet zijn want twee dagen later verlies ik ‘s avonds na heftige krampen en hele erge buikpijn behoorlijk veel bloed en een dikke bloedprop.. Een vroege miskraam. Ik was bijna 7 wkn zwanger. Ik voel me op dat moment zo schuldig. Hoe kon ik dit kindje gevoelsmatig niet willen hebben. Achteraf besef ik dat ik er toch wel heel blij mee was.. Martijn en ik besluiten dat een van ons zich toch echt moet laten steriliseren en we maken een afspraak bij de Uroloog aangezien de ingreep voor een man minder ingrijpend is dan voor een vrouw.

In de periode van Lorenzo’s Chiari operatie (mei 2004) heb ik weer het gevoel dat ik zwanger ben.. Mijn broeken passen plots niet meer en mijn buik begint net als bij de andere zwangerschappen echt mega te worden.. Daarnaast heb ik pijnlijke borsten en kan ik al huilen om een reclame spotje van toiletpapier.. Na een testje blijkt dat ik weer zwanger ben.. Ondanks alle voorzorgsmaatregelen die we genomen hebben. Martijn zou zich laten steriliseren omdat wij ons gezin groot genoeg vonden en mede omdat we al twee gehandicapte kinderen hebben, maar vanwege de wachtlijsten was hij nog niet aan de beurt. De miskraam zit mij nog vers in het geheugen maar aangezien ik al snel zo misselijk ben weet ik dat het wat dat betreft wel goed zit.. Aan de ene kant zijn we geschrokken maar blij dat we er nog een kadootje bij krijgen, maar aan de andere kant is de onzettende grote angst dat dit kindje niet gezond is. De angst is zo ontzettend groot dat ik het in eerste instantie aan niemand wil vertellen dat ik zwanger ben.. Eerst maar alle testen afwachten of alles goed is. Helaas groei ik zo ontzettend snel en al snel is er eigenlijk geen verbergen meer aan.. Toch proberen we het zo stil mogelijk te houden.. Mijn zusje ontdekt bij toeval het busje foliumzuur en weet het dan al gelijk.. Ze beloofd ons geheimhouding maar we vinden het wel prettig dat we het toch met iemand hebben kunnen delen.

De operatie van Lorenzo gaat ontzettend goed en kort daarna ga ik de medische molen weer in van echo’s en de gevreesde tripletest. Ik laat de test uitvoeren op dinsdag en kan de hele week aan niets anders denken. Elke keer als de telefoon gaat ben ik doodsbang dat het het ziekenhuis is met slecht nieuws. Op vrijdag avond word Martijn gek van mij en we besluiten om samen met de kinderen even te gaan winkelen in Meppel. Als we thuiskomen knippert het lampje van het antwoord apparaat.. Het ziekenhuis, of ik contact met hun wil opnemen naar aanleiding van de triple test. Ik ga volledig over de rooie omdat de geschiedenis van Lorenzo zich lijkt te herhalen. De hele nacht doe ik geen oog dicht en droom dat ik achter drie rolstoeltjes loop en nagekeken en gewezen word. Een droom die ik nooit meer zal vergeten.

Op zaterdag morgen heb ik toch de telefoon maar gepakt en ik bel de afdeling gynaecologie. Ik krijg een assistent aan de telefoon en voordat ik mijn verhaal kan doen begin ik enorm te huilen.. De arme man weet niet wat hij met me aanmoet en beloofd me terug te bellen zodra hij alle papieren bijelkaar gezocht heeft waarop de uitslagen staan van de tripletest. Binnen een kwartier hangt een andere gynaecoloog aan de telefoon.. Ik begin van angst weer te huilen omdat ik weet dat zij de uitgebreide echo’s doet bij gehandicapte kinderen. Ze verteld me dat het kindje helemaal gezond is.. ik moet het haar nog een keer laten herhalen voordat het tot me doordringt. Ik leg beduusd de telefoon neer en Martijn kijkt me vragend aan.. Ik spring bijna letterlijk om zijn nek en begin te huilen van blijdschap… Dit kindje is kerngezond volgens de tripletesten.. De kans dat het SB heeft is minimaal. We hangen de hele kamer vol met vlaggetjes, hangen de vlag buiten uit en eindelijk kunnen we vertellen dat we er weer een kindje bijkrijgen. De reacties zijn niet altijd even positief.. iedereen is wel blij voor ons maar toch reageren verruit de meesten best wel geschokt op het nieuws van onze nieuwe gezinsuitbreiding. Iets wat toch best een domper geeft op onze vreugde..

Ondanks ontzettende bekkenklachten en enorm veel vocht ( dankzij de prachtige maar snoeihete zomer van 2004) heb ik een grandioze zwangerschap. Ik geniet met volle teugen van de laatste keer zwanger zijn.. Want dat dit echt ons laatste kindje word staat vast. Als ik 30 wkn zwanger ben is de sterilisatie van Martijn een feit en hoeven we ons geen zorgen meer te maken dat er nog een vijfde kindje komt. Het is even schikken met alle kamers en er moet een andere auto komen maar verder zijn we helemaal klaar voor de komst van dit kindje. Stiekem hopen we op een jongetje omdat we dan echt verdeeld zijn qua “mannen” en “meiden” Maar als we bij de babyzaak snuffelen naar baby kleertjes zijn die baby jurkjes met bijpassende majootjes ook zo ontzettend schattig.. Eigenlijk zijn we met beide blij..
We krijgen ontzettend veel echo’s tijdens deze zwangerschap. We worden in het ziekenhuis begeleid door een fantastische gynaecologe .. Dr. Zeeman. Ze weet ons elke keer weer gerust te stellen tijdens de echo’s. Daarnaast loop ik voor de normale controles weer bij de verloskundige. Als ik rond de 34 wkn zwanger ben begint mijn bloeddruk iets te stijgen en voel ik me vaak duizelig. Ik word extra in de gaten gehouden. Ik blijk af en toe weeën te hebben rond de vijf minuten die maar niet door willen zetten.

Op oudejaarsdag krijg ik enorme buikpijn om de vijf minuten.. Weeën die ik echt weg moet puffen.. We besluiten de verloskundige te bellen aangezien mijn bevallingen heel snel gaan. De verloskundige zit op dat moment net in bad en zij zegt dat tegen de tijd dat ze bij ons is we ook in het ziekenhuis in Zwolle kunnen zijn. Ze weigert gewoon weg om te komen en we bellen daarop met het ziekenhuis in Zwolle. We kunnen gelijk komen.. Martijn sjeest met 160 km per uur over de snelweg richting Zwolle. Daar aangekomen zakken de weeën heel langzaam weg.. En worden we weer naar huis gestuurd.. Ik neem me voor dat als ik weer weeën heb ik de verloskundige dus maar niet meer bel.. ze wil toch niet komen.

Zwanger

- Priscilla

Twee dagen voor de operatie van Lorenzo kom ik erachter dat ik zwanger ben. Ik ben volledig ondersteboven van dit nieuws. Het voelt zo dubbel, we kunnen een kindje verliezen maar tegelijkertijd krijgen we er een kindje bij. Toch zijn we heel blij met dit kindje maar doodsbang dat ook dit kindje SB heeft. .

Kraamtijd Alyssa

- Alyssa

En dan breekt de kraamtijd aan. Een kraamtijd van alleen maar genieten zoals ik bij Chanelle al zo graag gewild had. Ik laat me lekker verwennen en nadat de geboortekaartjes zijn verstuurd is er de echte kraamvisite. Wat heerlijk vind ik dat. Ik zit echt te pronken op de bank met Alyssa in mijn armen.. gewoon zoals het hoort. Ik zweef gewoon op een roze wolk.
Alyssa groeit ontzettend goed en we staan verbaasd te kijken als ze met 16 weken zelf al overeind komt om te gaan zitten in haar wipstoeltje. Wat een verschil met Chanelle. Zodra ze het zitten doorheeft wil ze niets anders meer. Alyssa wil dan helaas ook niet meer in de kinderwagen en zit dus met 17 weken al prinsheerlijk in de buggy.
Als Alyssa net 20 weken is kan ze al helemaal zelfstandig zitten. Ze rolt zo vanuit haar rugligging op haar buikje en zij om daarna te gaan zitten. We weten nog steeds niet wat we meemaken en staan vaak met verbazing te kijken, Gekscherend zeggen we wel eens tegen elkaar.. Die loopt met 9 maand wel rond de tafel..
Met zes maand kroop Alyssa al als een speer door de kamer terwijl Chanelle net amper goed zelfstandig kon gaan zitten. Maar binnen anderhalve week nadat Alyssa kroop deed Chanelle hetzelfde. En toen had ik ineens twee kleine humpies die de huiskamer onveilig maakten. Niets was veilig, geen plant overleefde het langer dan twee weken en ook de pc moest het vaak ontgelden. Dan was ik net lekker bezig met de site aan het bijwerken en dan drukten ze stiekum op het aan en uit knopje.. dan kon ik weer helemaal overnieuw beginnen. Maar we genoten er zo van. Chanelle leefde helemaal op en werd net zoals haar zusje een echte dondersteen.
Geloof het of niet.. Alyssa was amper 7 maand toen ze ging staan en anderhalve week later liep ze langs de tafel. Helemaal loslopen wilde ze niet maar ze liep hele stukken achter de rolstoel van Chanelle. totdat ze met 11 maand ineens zoiets had van.. “oja.. lopen dat kan ik ook”..om vervolgens te gaan staan en te lopen van de tafel naar de keuken. Dit is gewoon puur Genieten!

Zwanger

- Alyssa

Ik blijk weer zwanger te zijn en er volgen de eerste echo’s. Tot nu toe ziet het bolletje van de baby er mooi rond uit en zijn er nog geen zichtbare afwijkingen te vinden. Chanelle vind het ontzettend leuk op de peuterspeelzaal en sinds kort krijgt ze ook daar haar therapieën. Dit scheelt behoorlijk wat ritjes naar Zwolle. Verder zijn haar lange been beugeltjes aangemeten die hopelijk begin mei klaar zullen zijn. We hebben Chanelle zelf de kleur laten kiezen en ze heeft gekozen voor een knal blauwe kleur.

Geboorte Alyssa

- Alyssa

Op 28 april lopen Martijn en ik om 18.00 uur in de supermarkt om nog ff de laatste boodschapjes voor het weekend te doen als ik ineens een buikkrampje krijg.. en vijf minuten later weer eentje. Al snel sta ik ze bij het koelvak van de melk echt weg te puffen, maar echt zeer deden ze me niet..

Ik geef aan dat ik toch wel snel naar huis wil,maar Martijn gaat rustig door met het inladen van de melk.. Op een gegeven moment zeg ik met dwingende stem.. NAAR HUIS NU…. Hij kijkt een beetje verstrooid om zich heen en ineens sjeest hij als een speer naar de kassa om alles af te rekenen. Ik strompel er achteraan.. al puffend. Bij de kassa heb ik steeds ” harde buiken” van zo rond de drie minuten.. maar aangezien ze me nog steeds niet echt zeer doen en ik wel vaker harde buiken heb maken zowel Martijn als ik me nog niet echt druk. Martijn laadt de boodschappen en Chanelle in de auto en rijden we naar huis..
Thuis gekomen zakken de weeën een beetje weg om na een kwartier ineens om de twee minuten te komen. Ik wil toch voor de zekerheid maar ff de verloskundige bellen.. Maar ik krijg haar niet te pakken en spreek in op het antwoordapparaat. Ondertussen worden de harde buiken toch wel heftiger en ineens besef ik dat het weeën zijn.. Gelukkig belt de verloskundige met met een kwartiertje terug en beloofd zo snel mogelijk te komen..

Om 18.45 uur stapt ze bij ons binnen.. Heel rustig en ziet mij dan net een wee weg puffen.. en anderhalve minuut later weer eentje.. Ze schrikt en stelt voor om gelijk maar naar boven te lopen om me te toucheren. Ik zeg nog vrolijk.. Toen ik aan het bevallen was van Chanelle werd gezegd dat als ik praatjes had ik nog een lange tijd te gaan had.. Daar moet ook Ans om lachen en beaamd dat dat vaak het geval is. Ik blijk bij het toucheren al ruim 8 cm ontsluiting te hebben… .Dit gaat me veel te vlug en ook Ans had dit niet verwacht.. maar nog besef ik niet helemaal dat de baby er elk moment aan kan komen omdat ik eigenlijk helemaal geen pijn heb.. Martijn belt na het toucheren de oppas of ze Chanelle zo snel mogelijk willen komen halen en pakt daarna snel wat spulletjes bij elkaar voor Chanelle met wat aanwijzingen van mij. Dan wil ik nog ff snel douchen.. en nadat ik geholpen heb de klossen onder het bed te zetten..de kleertjes voor de baby heb klaargelegd. De badcapes heb gepakt en de kruiken en het extra dekentje aan de verloskundige heb gegeven kleed ik me uit om onder de douche te gaan. De pijn valt me nog steeds mee en ik denk op dat moment nog steeds dat het nog wel een tijdje zal gaan duren. Eerst nog ff een plas op het toilet en dan lekker onder de douche dacht ik……..Terwijl dat ik op het toilet zit word ik ineens heel duizelig en begin enorm te zweten.. Ik roep dat ik flauw val en de verloskundige sjeest gelijk naar de badkamer en ziet in een oogopslag dat ik persdrang heb. Nog geen tien minuten na het toucheren.

Er is geen eens meer tijd om me een shirt aan te trekken. Ik moet gelijk mee naar het bed, waar de verloskundige mijn vliezen breekt.. Ik krijg gelijk een enorme perswee… Chanelle die op dat moment op bed zit te giebelen begint van schrik te huilen en brengt me daardoor uit mijn concentratie.. Gelukkig horen we op dat moment de oppas binnenstappen… Tijdens de tweede perswee sjeest Martijn naar beneden om Chanelle af te geven en te zeggen dat ik al lig te persen. In de tussentijd houd ik al een perswee tegen.. Martijn komt net op tijd weer boven om het hoofdje al te zien staan. Bij de derde perswee na een hele harde gil om 19.24 uur.. 1uur en 24 minuten na de eerste wee… is ze daar..
Onze tweede dochter.. Kerngezond.. 3410 gram en 50 cm lang.. Met de namen Alyssa Nikitah.
Ik knip zelf de navelstreng door en begin dan te huilen… tranen voor een gezonde dochter…maar ook tranen voor een gehandicapte dochter.. tranen van blijdschap.. maar ook tranen van verdriet… Na negen maanden van onzekerheid en angst kwamen ineens alle emoties los.

Zwangerschap Alyssa

- Alyssa

Het is half augustus 2000 als ik erachter kom dat ik weer zwanger ben. Eerst schrikken we een beetje omdat Chanelle nog maar zo’n klein hupsje is wat best veel zorg nodig heeft maar snel genieten we van het idee er weer een kleine spruit bij te krijgen.Ik word gelijk hartstikke mega maar de zwangerschap verloopt echt als volgens het boekje. Hoewel ik rond de zesde maand van de zwangerschap wel last krijg van een bekkeninstabiliteit en daardoor veel moet rusten en amper nog kan lopen. Soms kroop ik letterlijk over de vloer naar de keuken voor een flesje melk voor Chanelle en het is zelfs een keertje voorgekomen dat ik door de pijn in mijn bekken niet meer overeind kon komen na de oefeningen van Chanelle en dus moest wachten op Martijn die van zijn werk thuiskwam om mij overeind te helpen.

Met 35 weken krijg ik ineens steeds vaker last van voorweeen. Dus ik moet het nog kalmer aan gaan doen en mag niet meer tillen. Uiteraard moet ik dit wel blijven doen omdat Chanelle nog niet eens echt goed zelfstandig kan zitten. Maar ik probeer het zo tot een minimum te beperken. Dit gaat gelukkig al die tijd redelijk goed tot het tijd is voor de bevalling. Ik was uitgerekend op 30 april 2001 maar aangezien Chanelle ook ruim 6 dagen te laat ter wereld kwam hield ik al rekening dat ik ook dit keer overtijd zou gaan.

Als ik 38 weken zwanger ben ben ik letterlijk kapot. Ik wil gewoon bevallen en we besluiten een extra afspraak te maken in het ziekenhuis waar we de inleiding voorleggen. De gynaecoloog wil me eerst strippen voordat hij de bevalling daadwerkelijk gaat inleiden. Dit werkte helaas niet en hoewel ik steeds weeën heb zet de bevalling niet door. Ook de verloskundige stript me nog een keertje en constateert dat ik al vier centimeter ontsluiting heb maar nog steeds gebeurd er niets en we besluiten een afspraak te maken op 20 april voor de inleiding. Helaas komt mijn oma te overlijden en besluiten we om de inleiding dan enkele dagen te verzetten. De begrafenis vind plaats op de dag dat ik ingeleid zou worden. Helaas is er niet eerder plek dan op 1 mei en dus gaan we voor die datum. Hoe ik die laatste paar dagen door moet komen weet ik af en toe zelf niet.. Ik ben gewoon letterlijk gesloopt en ook de angst dat dit kindje niet gezond is begint weer op te spelen.

Zwangerschap Chanelle

- Chanelle

zwanger1Ik raakte vrij onverwachts zwanger, maar dit kindje was vanaf het eerste moment zo gewenst.. Martijn en ik vonden het idee van een klein mensje, dat helemaal van ons tweetjes zou zijn, steeds leuker. We maakten plannetjes voor de inrichting van de babykamer en natuurlijk begonnen we namen te bedenken. Ik werd steeds dikker.Maar ik voelde me nu ineens zo mooi en trots op mijn steeds dikker wordende buik..daar groeide immers ons kindje in. Een kindje wat zo ontzettend gewenst was. De hormonen gierden door mijn lijf en ik had enorme “nesteldrang”.

Toen ik twintig weken zwanger was mochten we naar het ziekenhuis, voor een speciale termijn echo, om te kijken hoe lang ik zwanger was. Wat was dat leuk die echo.. de baby zwaaide gelijk naar ons alsof het zeggen wilde, ik zit hier goed hoor,maar toch kreeg ik op dat moment een knagend gevoel dat er iets niet in orde was met ons kindje. Natuurlijk vertelde ik dit aan de gynaecoloog, maar volgens haar was er niets aan de hand en moest ik maar lekker gaan genieten.Het gevoel bleef desondanks aanwezig.

Met vier en twintig weken lieten we een pretecho maken om te kijken of we een jongen of een meisje zouden krijgen. Tijdens de echo bleek dat we een meidje zouden krijgen en wat waren we trots. Een meisje.. Maar weer kreeg ik tijdens deze echo het gevoel dat er iets niet klopte. Ik vroeg heel duidelijk dit keer of alles goed was.. de echografiste verzekerde mij dat alles er goed uitzag en dat ik me geen zorgen hoefde te maken.. had mijn gevoel het dan toch mis? Toch vertelde ik mijn twijfels ook aan de verloskundige, maar ook zij verzekerde me dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Maar het knagende gevoel bleef..

De zwangerschap verliep verder probleemloos, met natuurlijk wel de normale zwangerschapkwaaltjes, en de uitgerekende datum naderde. Ik wilde zo graag ons meisje in mijn armen houden en ging erg uitzien naar de bevalling. Lang kon het niet meer duren. Ik was uitgerekend op 12 januari 2000, maar die datum ging stilletjes voorbij.. Onderhand was ik ruim 25 kilo aangekomen en de baby mocht nu echt wel komen..

En ja hoor op 18 januari 2000 begonnen om s’ morgens half tien de weeen.
De bevalling was eindelijk begonnen